Kruning stil pjevanja postao je popularan nakon pojave mikrofona koji je omogućio pjevačima da prenesu duboke emocije kroz „šapat“ vokalnu tehniku, a ne kroz bučnu projekciju. Pomalo uspavljujući stil pjevanja često je bio zastupljen u džezu i kantri muzici.
Termin se u prvim danima koristio ironično i negativno kako bi se pjevači opisali kao previše sentimentalni ili oni kojima nedostaje vokalna moć. Međutim, brzo je postao poštovan termin za žanr popularne vokalne muzike. Rani (karbonski) mikrofoni omogućavali su interpretatorima da koriste „efekat blizine“, gdje pjevanje bliže mikrofonu proizvodi dublji, topliji i nježniji zvuk. Posao krunera podrazumijevao je sentimentalni repertoar: ljubavne pjesme, balade i džez standarde, često iz “Velike američke pjesmarice”.
Stil je cvjetao od kraja 1920-ih do početka 1950-ih, premošćujući jaz između muzičkog pozorišta i rokenrola. Najvažniji predstavnici su: Frenk Sinatra koji je definisao eru svojim glatkim stilom fokusiranim na fraziranje. Din Martin omiljen zbog opuštenog, lakog izvođenja. Net King Kol čuven po svojoj baršunastoj vokalnoj “teksturi”. Peri Komo nezaboravan zbog laganog stila.
Jedna od prvih pravih multimedijalnih zvijezda bio je Bing Krozbi. Njegov topli, bas-baritonski glas postao je sinonim za američku popularnu pjesmu tokom prošlog vijeka. Endi Vilijems je poznat kao „Car lakoće“ zbog svog opuštenog, ljubaznog držanja, svog “medenog” tenorskog glasa i ležernog izvođenja. Jedan od posljednjih legendi zlatnog doba američke pjesme jeste Toni Benet čije emotivno fraziranje i snažan tenorski glas su oduševljavali generacije ljubitelja muzike.
Treba reći da se ovaj dominantni popularni vokalni stil poklopio sa pojavom radio emitovanja i električnog snimanja. Prije pojave mikrofona, popularni pjevači poput Ala Džolsona morali su da projektuju svoj glas na zadnja sjedišta pozorišta, kao Karuzo i operski pjevači, što je stvaralo veoma glasan vokalni stil. Mikrofon je omogućio ličniji stil. Prema nekim istorijskim izvorima, Džin Ostin, Art Gilam i Von de Lit se smatraju pronalazačima stila pjevanja, ali Rudi Vale je postao mnogo popularniji, počev od 1928. godine. Mogao ga je čuti svako ko je imao fonograf ili radio.
I tako epiteti “glatko, iskreno i dirljivo” i danas najbolje definišu pjevače krunera, čiji baršunasti glasovi generacijama hvataju suštinu emocija u pjesmama. Termin „kruner“ često priziva slike prošlosti, sa elegantnim scenama u crnim kravatama i sporim plesovima pod prigušenim svjetlima. To je tradicija ukorijenjena u zlatnom dobu 30-ih, 40-ih i 50-ih, kada su poznati ličnosti načinili “krunenje” sinonimom za šarm i romantiku. Njihovo nasljeđe balada prožetih džezom i bluzom, punih čežnje i ljubavi, postavilo je standarde za to šta znači povezati se sa slušaocima kroz moć pjesme.
Kako su se muzički ukusi razvijali, pažnja na pjevače je možda slabila, ali njihov uticaj nikada nije nestao. Danas, umjetnici poput Majkla Bublea ili Sema Smita nastavljaju nasljeđe, dokazujući da privlačnost pjevača prevazilazi vrijeme. Oni nastavljaju da pune koncertne dvorane i smiruju slušaoce svojim uglađenim vokalom i ekspresivnim izvođenjem.
Proslavljajući one koji su usavršili zanat pjevanja, moramo se prisjetiti pevača sa ovih prostora koje nikad nismo zvali kruneri već “pjevačima nježnog stila”. Za razliku od “urlatora” oni su uvijek uživali poštovanje vjernog kruga poštovalaca. Recimo Ivo Robić, Tihomir Petrović, Džimi Stanić, Dragan Stojnić, Drago Diklić, Arsen Dedić, Mahir Paloš, Oliver Dragojević, Srđan Marjanović, Frano Lasić…
Srpskainfo
