Jedini grad u kojem je, zbog milionskih dugova, propalo javno preduzeće čiji je jedini posao bio da naplaćuje parking i ubire kiriju za gradske poslovne prostore. Najzaduženiji grad u Srpskoj. Grad zavičaj najveće preletačke akcije u istoriji Republike Srpske. Grad čuven po izbornim krađama.
I tako dalje.
Jednom riječju Doboj, poznatiji kao Grad Slučaj.
Nekad čuven po najvećem željezničkom čvorištu u Jugoslaviji, Doboj se poslije rata proslavio po tragičnim poplavama i korupciji epskih razmjera.
A lanac korupcije je grad okovao u nevjerovatne kombinacije.
Tako je ovih dana aktuelizovana famozna kupovina poslovnih prostora za smještaj lokalnih i gradskih institucija. Cijena paprena, milioni su u pitanju.
Reklo bi se, što se mora nije teško, krov nad glavnom je najpreči, ali sve se to dešava nakon što je gradska vlast srušila i staru zgradu opštine, u kojoj je stanovala Gradska uprava, i stari Dom Vojske, u kojem su se održavale sjednice gradske Skupštine.
Kad su odbornici i činovnici ostali beskućnici, pričalo se o gradnji velelepne gradske kuće na danšanjem kukuruzištu, pa od toga ništa, onda je gradska vlast kupila zgradu propalog privatnog univerziteta, kao renoviraće je, pa ni od toga ništa…
I tako. Vrte se milioni i kvadrati, spominju se preduzeća u vlasništvu brata nekadašnjeg gospodara rata, iz sjenke konce vuče, kako tvrde upućeni, onaj što partije mijenja ali vlast nikada. I što je, kunu se upućeni, bio inspiracija za upečatljivi lik u kultnom filmu „Gori vatra“.
Sve siromašniji i ljudima, i novcem, i idejama, grad ostaje bez urbanog jezgra i specifičnog gradskoj duha, ali to su već finese za dokone. Zna se šta ljude domaćine zanima: daj kvadrata, daj procenata, daj glasova, prevari, otmi, kupi, snađi se!
Sve to naravno ne bi bilo moguće da se sve bitne odluke ne donose iza zatvorenih vrata, pa je donedavno medijima bio zabranjen i pristup sjednicama Skupštine grada. I da se skoro svi, koji obitavaju u Doboju, nisu na ovaj ili onaj način „uklopili u šemu“.
Tako gradska skupštine nikad nije imala više od jednog, ili jednog i po, maksimalno 2 odbornika opozicije.
Oni upozoravaju, viču, pitaju, apeluju… hvala bogu ima danas tih društvenih mreža, pa se može, viču oni… ali slaba vajda.
Grad Slučaj ne mrda ušima. Većina se uklopila u šemu, a manjinu niko ne zarezuje.
Piše: Milkica Milojević/Srpskainfo
