Opozicija između promjena i samouništenja: Da li je važnije srušiti vlast ili pobijediti unutar opozicije?

Iako politička scena u Republici Srpskoj na prvi pogled djeluje komplikovano, suština je mnogo jednostavnija – ili ste za promjenu vlasti ili niste. Sve ostalo je zamajavanje javnosti.

Posljednjih mjeseci opozicija u Srpskoj više energije troši na međusobna nadgornjavanja, dokazivanje ko je „pravi lider“ i unutrašnje sukobe nego na ozbiljnu borbu protiv vlasti SNSD-a. Umjesto da građani slušaju planove kako promijeniti sistem, ekonomiju ili institucije, svakodnevno gledaju beskrajne rasprave o tome ko će biti kandidat, ko je koga izdao i ko kome radi iza leđa.

A upravo tu opozicija pravi ključnu grešku.

Građane koji su nezadovoljni stanjem u Republici Srpskoj ne zanima ko je među opozicionarima pametniji, moralniji ili politički „čistiji“. Njih zanima samo jedno – da li opozicija djeluje kao ozbiljna alternativa vlasti i da li može donijeti promjene koje bi značile normalniji život.

Problem je što opozicija trenutno često ostavlja utisak političkog bloka koji se više bavi samim sobom nego građanima.

Zato nije ni čudo što dio birača sve češće zaključuje da, bez obzira na nezadovoljstvo vlašću, opozicija još ne uliva dovoljno povjerenja da bi joj prepustili upravljanje Republikom Srpskom.

Promjene se ne dešavaju automatski samo zato što je narod nezadovoljan. Građani moraju osjetiti da postoji ozbiljna politička snaga koja zna šta hoće, djeluje organizovano i uliva sigurnost.

Bez toga nema pobjede.

Vlast SNSD-a je godinama sistematski radila na fragmentaciji opozicije. Dijeljenje opozicionog prostora, ubacivanje „svojih ljudi“, podsticanje sukoba među opozicionim liderima i proizvodnja međusobnog nepovjerenja postali su dio političke strategije vlasti.

Odgovor opozicije na takvu taktiku mogao je biti samo jedan – jača saradnja, objedinjavanje i stvaranje širokog političkog fronta.

Umjesto toga, opozicija je često radila upravo ono što vlasti odgovara.

Podjele i opozicioni haos su veći problem od same kandidature

Zbog toga posljednji događaji unutar SDS-a imaju mnogo šire značenje od same kandidature Branka Blanuše.

Mnogo važnije od pitanja ko će biti kandidat jeste činjenica da su posljednje sjednice i pregovori ogolili ozbiljne podjele unutar opozicije o tome kojim putem treba ići pred izbore 2026. godine.

Jedan dio SDS-a bio je spreman na intenzivniju saradnju sa Pokretom Sigurna Srpska i drugačiji model opozicionog okupljanja, dok je drugi dio pružio snažan otpor takvom konceptu. Na kraju je Glavni odbor samo potvrdio raniju kandidaturu Branka Blanuše, ali nije riješio suštinski problem – duboko nepovjerenje i različite političke vizije unutar same opozicije. Jačanje opozicionog jedinstva je bio jedini logičan odgovor opozicije na upornu fragmentaciju koju provodi SNSD.

Time se otvara pitanje šta je uopšte bio razlog višesedmičnih pregovora, sastanaka i političkih turbulencija koje su prethodile toj odluci.

Dodatni problem predstavlja činjenica da je Blanuša u međuvremenu izgubio podršku dijela ljudi koji su ranije stajali iza njegove kandidature. Među njima je i Nebojša Vukanović, koji je od jednog od njegovih najglasnijih zagovornika postao jedan od najžešćih kritičara.

Sve to dodatno pojačava utisak opozicionog haosa.

Javnost je posljednjih sedmica mogla gledati curenje informacija sa stranačkih sastanaka, međusobne optužbe, različite verzije istih dogovora i stalna politička prepucavanja.

A to je možda i najveći problem opozicije.

Jer birači ne glasaju za haos. Glasaju za osjećaj sigurnosti i uvjerenje da neko može voditi sistem ozbiljnije od onih koji su trenutno na vlasti.

Ukoliko opozicija nastavi da više ratuje sama sa sobom nego protiv vlasti, onda će najveći pobjednik svih ovih sukoba ponovo biti SNSD.

I zato je danas možda važnije pitanje od svih kandidatura – da li opozicija zaista želi da pobijedi ili joj je važnije ko će biti glavni unutar opozicionog dvorišta.

ISTOK