Onjegovom neobično bogatom životu se još uvijek ne zna dovoljno s obzirom koliki je uticaj imao na srpsku, hercegovačku i crnogorsku kulturu. Vjerovao je u Boga i u srpstvo, riječ koju je sam izmislio.
Iznad svega vjerovao je u ljepotu. Svakako najvažnija žena u njegovom životu bila je majka Anđelija Srdović iz Glamoča. Ona se sa Siminim ocem Milutinom upoznala u Sarajevu. Tamo se rodio Sima,koji je kasnije u znak odanosti tom gradu svom imenu i prezimenu dodao nadimak Sarajlija. Sa dvije godine zbog kuge Anđelija je sa mužem i malim Simom pobjegla u Gradačac, pa potom u Slavonski brod, pa u Zemun.
Sarajevski boemi su govorili da ljepše žene od crnokose Anđelije nije bilo u čitavom kraju.
U beogradskom časopisu “Nova iskra” iz 1899. godine piše da su o Anđeliji, čuvenoj sarajevskoj lepotici, „narodni pjevači sačuvali spomen za punu stotinu godina”. Poznate su dvije narodne pjesme posvećene lijepoj Anđeliji. Jedna je „Tekla reka Tekelija”, brzog igračkog ritma, koja se nastavlja stihovima „kod nje raste šeftelija/pod njom sjedi Anđelija”.
Druga strofa postavlja pitanja da li se pije Tekelija, jede šeftelija i ljubi Anđelija, što se u trećoj strofi sve potvrđuje.
Ovoj ljepotici posvećena je i srpsko-bosanska sevdalinka laganog ritma „Anđelija vodu lila”, koju su snimile mnoge pjevačice, među kojima je i Merima Njegomir. Pjesma govori o Anđeliji koja se na izvoru ogleda u vodi sama se diveći se svojoj ljepoti. Njene riječi glase: „Mili Bože, lijepa li sam/sve bih momke zanijela”.
Obožavao je svoju majku i nedostajala mu je. Posebno posle tragične ljubavi sa turskom ljepoticom Fatimom, godine 1808. Sarajlija je bio senatski pisar u Beogradu, a Fatima je probudila njegove najveće strasti i žudnju za pisanjem pjesama.
Kao Srbin i prijatelj Vuka Karadžića, koji je i sam sakupljao narodne junačke pjesme, Sima Milutinović Sarajlija je bio zaljubljen u orijentalnu ljepoticu. Iste godine Fatima je poginula pri padu Beograda. Bez ljubavi nije mogao da izdrži pa je krenuo da traži svoju majku i oca koji su otišli u Besarabiju, danas Moldaviju.
Ne postoje dokumenti da ih je pronašao.
No u Kišnjevu je upoznao Puškina, bio iniciran u tajni ezoterijski red, i dobio naklonost ruske patrijaršije. Poslije brojnih aktivnosti sljedećih trideset godina, Sima je živio život akcionog superheroja koji bi senajbolje opisao kao spoj pjesnika Homera, policajca Džemsa Bonda, sa osobinama vrhunskog erudite, poliglote, diplomate, duhovnika i istoričara koji je stvorio jednog Petra II Petrovića Njegoša.
Tek u Budimu 1839. godine riješio je da se oženi, ponovo sa ljepoticom koja se zvala Marija Milutinović, poznatija pod nadimkom Punktatorka. Sima joj je tokom njihove saradnje na njegovim zbirkama nadenuo nadimak Punktatorka, a ovaj nadimak nije izblijedio ni kada je postala Marija Milutinović, njegova žena.
Ona je bila zapravo lektor korektor njegovih pjesama i drugih tekstova, svakako stručnjak za znakove interpunkcije, zbog čega joj je Sima i dao nadimak. Kasnije je sa njim imala sina Dragutina, arhitektu koji je projektovao zgradu Železničke stanice u Beogradu. Advokatski posao je obavljala pro bono i nije naplaćivala usluge, jer je zastupala isključivo siromašne.
U Hadži-Brzakovoj kući u Beogradu učila je učenice švedsku gimnastiku jer, kako je objasnila, učilaje tada cijela Evropa.
Tako su onda i učenice bile Evropljanke. Uticaj Punktatorke na Simu Milutinovića Sarajliju je bio takav da je u poznim godinama svog života prihvatio da bude sudija Apelacionog (Vrhovnog)suda Srbije, 1846. godine.
Autor: Vladimir Đurić Đura/Srpskainfo
