Za Pridvoricu,  selo koje se nalazi u Borču, u gatačkoj opštini, se kaže da je  rana koja ne može da zacijeli i da ima simboličnu važnost za Gačane i cijelu Hercegovinu.

Zločin u Pridvorici specifičan je po tome što nije bilo svjedoka jer su pobijeni svi stanovnici, osim onih kojih se nisu tu zatekli.

Na pravoslavni Božić, 7. januara 1942. godine, ustaše su na prevaru pohvatale sve stanovništvo i na najsvirepiji način ubijale djecu, žene i starce.

Pridvorica je selo kojeg nema, pa se sve priče pričaju iz arhiva i predanja.

Hroničar ratnih dešavanja u Hercegovini, istoričar Savo Skoko u svojoj knjizi “Krvavo kolo Hercegovačko 1941-1942.”, opisujući stravičan zločin u Pridvorici, napisao je da su zločinci prvo sve stanovništvo povezali, a potom, nakon stravičnog mučenja i mrcvarenja, poklali ili ubili tupim predmetima: kočevima, pridrugama, lopatama i sjekirama.

Nakon likvidacije svih odraslih muškaraca, mlađe žene i djevojke su natjerane da pokupe unakažene leševe očeva, muževa i braće, koji su ležali u lokvama krvi, a potom su silovane, pa zatvorene u štalu i zapaljene sa djecom, majkama, babama i svekrvama.

Najviše je stradalih iz bratstva Adžića koje je na simboličan način pomoglo obnovu života u Pridvorici.

Skoko je u knjizi napisao da je malo stratišta u Hercegovini sa kojih niko nije uspio da pobjegne kao što je to slučaj u Pridvorici.

Zahvaljujući gatačkom parohu Velimiru Kovaču, koji je uložio veliki napor u organizaciju obnove crkve i njeno uređenje, iako nije pripadala njegovoj parohiji, ovaj vjerski objekat sada služi namjeni, a oko njega se okuplja narod Hercegovine i podsjeća stravičnih događaja.

Neimar Vule Skoko je sa mještanima  1936. godine podigao crkvu.

(Rejting)