Vučić u Srpskoj kontroliše i vlast i opoziciju
Maligni režim Aleksandra Vučića je pokušavao na sve načine da pored opozicije u Srbiji, stavi pod unisonu kontrolu cijelu političku scenu u Republici Srpskoj i Crnoj Gori. Cijena je gušenje svake opozicije i obesmišljavanje demokratije, uz trend opšte inkriminacije društva.
Režim u Beogradu je pri tome maksimalno koristio pozitivno raspoloženje srpskog naroda na ovim prostorima prema nekoj vrsti integralne politike i ono će bez obzira na politike koje budu vladale, uvijek postojati. Međutim, problem je u jednom nedemokratskom mentalitetu i kriminalnom načinu vladavine koji promoviše Vučićev režim, a koji je u značajnoj mjeri preovladao svim društvenim strukturama. Političke stranke opozicije su skoro listom popadale pred tom politikom inkriminacije cijelog društva i danas jedini kakav-takav otpor u Srbiji još uvijek daju studenti, a opozicija pokazuje svu svoju nemoć da se tome suprotstavi. Crna Gora se u priličnoj mjeri odbranika od te Vučićeve destrukcije i jedina uporišna tačka njegove politike je ostao Demokratski front Andrije Mandića, ali sa sve manjim uticajem. Tamošnja crkva se u dobroj mjeri još od vremena Amfilohija Radovića distancirala od Vučićeve politike, iako postoje njene uporišne tačke na sjeveru Crne Gore, koje danas nastoje da se nametnu raznim populističkim agendama.
Stanje u Republici Srpskoj je po tom pitanju deprimirajuće. Skoro sve stranke i vlasti i opozicije su pod nekom vrstom kontrole iz Beograda i cijena takve politike jeste da su stranke izgubile skoro svaki integritet i ideološki profil. Demokratija je obesmišljena, a korupcija ušla u sve strukture društva. Izuzev manje stranke Nebojše Vukanovića Za pravdu i red, sve ostale opozicione stranke od SDS i Sigurna Srpska Draška Stanivukovića, do Demokratske fronte Jelene Trivić, slušaju instrukcije Vučićevih stranačkih agenata. Izvjesni nagovještaji da bi SDS mogao da se odupre tom naletu inkriminacije i malignih uticaja, sve su manje izvjesni i ta stranka očigledno nema ni snage ni integriteta da se uspostavi na nekoj vrsti autonomne politike koju je nakada imala. SDS se sveo na par frakcija koje se bore za sopstveni prestiž i samosatiru, bez ikakvog ideološkog kredibiliteta i strategije. Novi predsjednik te stranke Branko Blanuša, iako je u jednom momentu probudio pozitivna očekivanja javnosti, sve više pokazuje svu nemoć i nesposobnost da takvo stanje prevlada. Mentalitet stranaka vlasti i opozicije je identičan, a povremena politička glumatanja kritike stanja od opozicije su više u funkciji prikrivanja stvarne nemoći da se bilo šta promjeni.
U isto vrijeme lider Sigurne Srpske Draško Stanivuković ne krije svoje otvorene političke veze sa režimom Aleksandra Vučića. On to uglavnom pokriva pričom o prirodnoj političkoj saradnji Srpske i Srbije. U svakom slučaju biće zanimljivo pratiti da li će ovom nesvršenom studentu profesor Blanuša prepustiti kandidaturu za predsjednika Srpske, kako se već sve jasnije nazire pod uticajem Beograda. Iako se ničim izazvan sam Blanuša u zadnje vrijeme hrabrio da je on kandidat SDS za tu poziciju. Ukoliko se to pokaže tačnim SDS će izgubiti i ona malo od preostalog kredibilteta u javnosti, a profitiraće upravo Stanivuković.
Jedan od rijetkih koji o ovim pitanjima otvoreno govori, Nebojša Vukanović, ostao je zarobljenik sopstvene nediplomatičnosti i netaktičnog stvaranja neprijatelja tamo i gdje ih nema, u narcioidnom uvjerenju da je jedini on ispravan, što je samo po sebi politički bolesno. Time je sam sebi suzio prostor šireg političkog djelovanja, a stanje unutar opozicije je takvo da ovakva kakva je zadugo neće imati kapaciteta za promjenu vlasti u Srpskoj.
Sve u svemu ovi nedemokratski procesi i opšta inkriminacija društva, trenutno nema političku alternativu. U takvo stanje stvari se u velikoj mjeri uklopila i crkvena jerarhija, posebno njen vrh, a demonstracija tog podaništva i licemjerja je nedavno uručenje ordena novomučenika bihaćko-petrovačkih predsjedniku Srbije Aleksandru Vučiću, od strane episkopa bihaćko-petrovačkog Sergija. “Dok god raspinju Aleksandra Vučića, znam da nam je dobro krenulo, da nam ide, da smo tu gde jesmo. Kad ućute, znaću da nije kako treba, da nestajemo i da nas neće biti. Vučićevo raspeće je naše vaskrsenje”, izjavio je ne trepnuvši ovaj poštovaoc lika i djela Aleksandra Vučića, poredeći ga sa Karađorđem i Milošem Obrenovićem. Vučić mu se zahvalio milionskom donacijom i na taj sramni gest nismo čuli nijednu reakciju iz crkvenih krugova.
Jedina nada koja je preostala jeste da se ovakvo stanje opšte nenormalnosti raspadne samo po sebi, jer je iz temelja nezdravo i da se u jednom procesu pozitivne narodne energije, koja bez ikakve sumnje postoji, dogode promjene. U ovom momentu ne postoje ni politički ni institucionalni nosioci tih promjena, ali postoji jedna vrsta zdrave kolektivne svijesti u koju treba vjerovati i koja može da pruži otpor ovoj dekadenciji. Pa i kada se ti procesi ne odvijaju brzinom koju bi neki želili, oni će se desiti kada najmanje mislimo da su mogući, a mnogi od današnjih aktera koji misle da su važni, ostaće nepovratno na marginama tih procesa i biće zaboravljeni.
ISTOK
