Fenomen SDS

Fenomen SDS

SDS je stranka koja je nastala kao prva stranka srpskog naroda nakon raspada jednopartijske komunističke ideologije, a koja je nakon toga bila i  politički autor Republike Srpske u vihoru ratnih dešavanja. Mnogi joj tu ulogu nikada nisu oprostili! Ni domaći komunisti i njihovi sljedbenici, ni međunarodni faktor koji je aktivno kreirao cijelu situaciju raspada bivše zemlje, kao i sama ratna dešavanja i kraj rata. Nakon što su ovi spoljašnji polomili zube na SDS, najuporniji je ostao ovaj unutrašnji koji danas pokušava na sve načine da dovrši započeti posao.

Visoki predstavnik za BiH Pedi Ešdaun je 2014. u jednom danu smijenio 59 najviših funkcionera SDS. Ovaj mjera je došla nakon brojnih višegodišnjih nastojanja predstavnika međunarodne zajednice da se politički destabilizuje RS i nakon što je pod njihovim pokroviteljstvnom najprije Biljana Plavšić, a potom Milorad Dodik doveden na vlast u tom cilju. Ipak, SDS se na neki volšeban način održao u igri, pa i nakon unutrašnje izdaje predsjednika te stranke Dragana Čavića, koji je direktno Miloradu Dodiku 2005. g. prepustio vlast. Nakon tog perioda traje vlast SNSD u kontinuitetu do današnjeg dana, iako su mnogi godinama uporno optuživali SDS za svaku lošu stvar koje je zadesila RS i njen narod. Istinu govoreći, od okončanja rata do danas SDS nikada u punom kapacitetu ili u dužem kontinuitetu nije vršila vlast na način na koji bi joj se mogla dati politička ocjena.

Da se npr. pitao Milorad Dodik Republika Srpska ne bi ni postojala, jer  Vens-Ovenov plan za koji se on zalagao na liniji politike tadašnjeg predsjednika Srbije Slobodana Miloševića, nije ni predviđao teritorijalni integritet Republike Srpske, nego više nepovezanih enklava srpskog naroda unutar BiH. Takođe, Zakon o privatizaciji koji je napravio ekonomsku pustoš u opštu devastaciju privrednih i prirodnih resursa RS je donesen 1997. g. za vrijeme prve Dodikove vlasti, pod direktnim pokroviteljstvom američkih mentora.

U svim tim fazama istorije RS SDS je imao nezamjenljivu i bitnu ulogu, posebno u samom početku. I morao je da plati visoku cijenu suprotstavljanja stranim moćnicima, prije svega onima koji su pod izgovorom velikosrpskog hegemonizma, rušili državotvornu ulogu srpskog naroda u stvaranju prethodne države, onemogućavajući bilo kakav kontinuitet i nacionalnu politiku. Oni su se u međuvremenu dosjetili da je daleko lagodnije da taj prljavi posao odrađuje neko iznutra, kako je to svojevremeno tražila Medlin Olbrat kao jedan od važnijih kreatora svih dešavanja na ovim prostorima. Cilj je bio na svaki način slomiti politički otpor Srba, prije svega SDS.

Najprije je tom poslu poslu poslužila politička garnitura, koju je svojevremeno tadašnji radikal Nikola Špirić oslovio kao:  “Živko, Dodik i baba Biljana, tri Alijina ljiljana”, a nakon toga oni brojni koji su selektovani kao pioniri nove liderske stranke u RS Saveza nezavisnih socijaldemokrata (SNSD-Milorad Dodik), prije svega iz redova onih čiji doprinos u ratu i stvaranju RS ili je bio nikakav ili minoran. Sve, pa i najmanje slabosti SDS, višestruko su preuveličavane, a SNSD se pod jakom medijskom podrškom potrudio da na svaki način dezavuiše državotvornu ulogu SDS i preuzme na sebe sve zasluge. Neokomunistički način vladanja je najdominantnija osobina ove stranke, koja je sve svoje političke neprijatelje proglasila izdajnicima, a demokratiju i slobodu mišljenja uništava korupcijom.

Ipak, ono što danas istinski zabrinjava društveni i politički život u RS jeste uporno nastojanje SNSD i Milorada Dodika da svim raspoloživim sredstvima korumpira i obesmisli političku demokratiju i višepartizam. Oko digniteta demokratije i stanja ljudskih prava, kao i opšte korumpiranosti društva, danas se niko od stranih mentora na ovom prostoru previše ne brine, važniji su im krajni ishodi ovog procesa – uništiti svaki element državotvornosti kod Srba. A bez slobode nema ni države.

Zato danas oni politički konvertiti ili “preletači” koji u dogovoru sa Dodikom za određene lične beneficije napuštaju prethodne stranke, odnoseći mandate koje su preko njih ostvarili i donoseći ih kao miraz aktuelnoj vlasti, prave najgori mogući posao: ruše svaki jači oblik alternative i opozicije, dovodeći u pitanje temelj i smisao demokratije. Posljedice te destrukcije će biti dalekosežne. Rezultat je stanje opšte latergije i malodušnosti i stvaranje jedne vrste podaničkog mentaliteta koji obesmišljava svaku mogućnost za promjene. Društvo u kojem sve ima svoju cijenu je osuđeno na propadanje.

Da li će SDS da se odupre takvom procesu, zavisi od njegovih unutrašnjih kapaciteta, odnosno onog dijela ljudi koje vlast nije mogla kupiti. Danas se sama činjenica da ste opozicionar u RS plaća političkim mobingom i ucjenama svake vrste. Pitanje integriteta, prije svega SDS-a kao najjače alternative SNSD-u, jeste pitanje naše budućnosti i mnogo je veće od samog njegovo političkog trajanja. Posebno iritiraju stavovi onih kvazianalitičara koji su se brže-bolje na raznim stranama oglasili predviđajući politički kraj SDS-a, a ne videći da je u pitanju naš zajednički egzistencijalni krah. Da li treba da pominjemo Republiku Srpsku!?

ISTOK

CATEGORIES
Share This

COMMENTS